Erwin Donvil



2007

            

                                                                                               

           

In de maand juni trekken de zwangere moeders naar een rustig plekje in het bos om te bevallen. Eigenlijk zie je bij deze hertensoort amper dat ze zwanger zijn. Meestal merk je niet eens dat ze geworpen hebben, ze stoppen hun jong ook goed weg en gerust laten is de boodschap : dit zijn geen schapen die hun jongen laten aanraken zoals speeltjes.

  

Per toeval bemerk ik op een dag dat er een jong geboren is en achter de mama aanloopt. Lang zal het niet leven, de volgende dag vind ik het dood in het midden van de graasweide. De mama heeft het nooit laten drinken, ze had nochtans het jaar ervoor haar jong perfect grootgebracht . De natuur is niet te vatten:  waarschijnlijk was er toch iets mis met het jong en dan laat de moeder het gewoon sterven om de kudde niet in gevaar te brengen met een zwak jong. Instinct zeker ...

       

 Een maand later bevalt de tweede moeder. Ze werpt al twee jaar achter elkaar een zwart jong en vertopt het nu ook weer goed tussen een houtstapel. Ze zoekt het enkel op om te laten zogen . Bij linkse  foto is Bemba al een paar dagen oud maar blijft zich toch goed verstoppen.

                                                                  

Een paar weken later zet het zijn eerste pasjes in de wijde wereld. Zwart, zoals je ziet.